Micmacs

Ég skrapp á frönsku myndina Micmacs (Micmacs á tire-larigot) sem Jean-Pierre Jeunet gerði árið 2009, en hann er m.a. þekktur fyrir myndina Amélie. Furða mig að þessi mynd hafi ekki verið sýnd hér fyrr! Hmm!

Myndin fjallar um mann sem heitir Bazil, en einn daginn er hann óvart skotinn í hausinn frá skotbardaga sem fer fram fyrir framan vinnustaðinn hans. Eftir þetta atvik missir hann vinnuna og íbúðina sína og endar á götunni. Leikandi vélmenni og lip-synca á götunni fyrir pening hittir hann mann sem heitir Slammer. Slammer kynnir hann fyrir hópi fólks sem býr á ruslahaugi (draslsafni?). Hann er "ættleiddur" inn í hópinn og fær að búa hjá þeim og hjálpa. Bazil ákveður svo að hann ætli að hefna sín á tveimur vopnaframleiðendum fyrir að hafa verið skotinn í hausinn og vegna þess hvernig pabbi hans var drepinn á sínum tíma. Hann setur saman stórkostlegt plan til þess að fella þessa tvo risa og sýnir myndin okkur áhorfendum ævintýri Bazil og félaga að klekkja á framleiðendunum.

Mér fannst þessi mynd alveg svona stórskemmtileg! :)
Það sem ég elskaði klárlega mest við myndina var sagan. Hún náði einhvern veginn að troða öllu inn í myndina án þess að verða asnaleg. Í henni var ást, hefnd, dramatík, "hasar", grín, græðgi, sorg o.fl. - sem er snilld. Uppátækin í myndinni voru svo frábær! Þá meina ég hvernig hann kom hefnd sinni á framfæri!
Mér finnst samt svolitið fyndið að þegar maður heyrir orðið "hefndarmynd", poppar eiginlega undantekningarlaust upp einhver ofbeldisfull mynd, t.d. Oldboy sem við horfðum á um daginn. Þessi mynd var allt öðruvísi hefndarmynd en ég hef áður séð. Hún var létt og manneskjan sem vildi hefndina sjálfa gerði ekkert sem gæti talist ofbeldisfullt (þó svo að aðgerðir hans leiddu að einhverju rosalegu... spoila auðvitað ekki ;) ) Þótt þetta hafi eflaust verið gert áður fannst mér það rosa sniðugt :)
Endahnúturinn á hefndinni fannst mér svo fááááránlega mikil snilld! Spoila ekki, en hann kom mér svo sannarlega til að hlæja!

Útlitið á myndinni fannst mér síðan mjög flott. Litirnir voru mjög svipaðir og í Amélie, áhersla á rauðan (alls ekki jafn mikið samt) og grænan. Annars fannst mér heimilið undir ruslahaugnum vel gert. Og ég má auðvitað ekki gleyma uppfinningunum hjá gamla manninum, t.d. véllmennið sem lyfti lóðum, músin sem dansaði og dansandi kjólinn. Elskaði það!
Annað sem mér fannst frekar skemmtilegt að svona tvisvar til þrisvar í myndinni komu fyrir auglýsingaskilti fyrir myndina sjálfa! :)

Það var samt ekki frábær persónusköpun í myndinni, persónurnar kynntar en lítið meira til þess að gera þær dýpri. Þetta er smá galli á myndinni, en pirraði mig satt að segja ekkert þar sem þetta er ekki beint mynd þar sem þetta skiptir máli. Allar persónurnar sem bjuggu saman höfðu eitthvað sérstakt við sig, og notuðu það mikið í myndinni til þess að sagan gæti haldið áfram. Þannig þjónaði hver sínum tilgangi. Ég vil a.m.k. meina að persónurnar hafi átt að vera "grunnar", þ.e. bara til þess að þær þjónuðu sínu hlutverki fyrir plottið. Annars fannst mér persónurnar flestar mjög skemmtilegar.

Í stuttu máli: Frábær saga gerð að skemmtilegri mynd!

Kvikmyndagrein

Greinin sem ég valdi að lesa er um Jafar Panahi (hlekkur á grein), en hann er þekktur íranskur leikstjóri og hefur verið mikil umræða um hann og verk hans. Tilefni greinarinnar er að nú nýlega var Panahi dæmdur í sex ára fangelsi og bannað að koma nálægt kvikmyndagerð í tuttugu ár!! Ekki bara það, heldur má hann ekki fara úr landi, ekki tala við fréttamenn, hvorki innlenda né erlenda!

Jafar Panahi

 Tilgreind ástæða fyrir handtöku Panahi var að hann hefði að "plotta" eitthvað gegn öryggi landsins í gegnum kvikmyndir, gegn Íslam og verið með áróður gegn lýðveldi Íslams, sem væri einstaklega óviðeigandi.  En ef ég skildi greinina rétt var hann að gera mynd um atburð sumarið 2009 þar sem þúsundir Írana mótmæltu endurkjöri forsetans.  Benda má á að hann kláraði ekki einu sinni myndina sjálfa, en aðeins um 30% af henni skv. greininni. Ásakanir á hendur hans fannst mér furðulegar og eiga engan rétt á sér, og gefur í raun sýn inn í heim sem ég þekki ekki það vel. Heim þar sem ekki er frjálst að tjá sig, hvorki í orðum, aðgerðum, myndum o.fl.

Mér finnst ótrúlegt að Panahi hafi verið dæmdur í sex ára fangelsi fyrir það eina að búa til kvikmynd sem byggist á raunverulegum atburðum. En þá vaknaði spurningin hjá mér afhverju hann var ekki ákærður eða dæmdur fyrir Offside sem er í raun kvikmynd gegn skorti á frelsi kvenna í Íran.

Það að leikstjóri sé handtekinn fyrir að tjá sig í kvikmynd, sýnir manni hve mikil áhrif kvikmyndir geta haft. Ég vona allavega að Panahi verði látinn laus, en mér eru ömurlegar aðstæður hjá honum og ekki síst það að vera dæmdur fyrir eitthvað sem er í rauninni ekki talið ólöglegt í flestum löndum (ekki það að ég viti neitt um lög í Íran…en).

Úr myndinni Offside

En það er auðvitað ekkert nýtt í sögunni að bannað sé að gera kvikmyndir eða tjáningarfrelsi skert á einn eða annan hátt. En þetta er eitthvað sem mér finnst leiðinlegt að sé enn þann dag í dag og þarf að breyta.

Eins og ég sagði fyrr þekki ég það ekki að skorta frelsi, að geta ekki tjáð mig eða verið sú sem ég er. Mér finnst óhugnanlegt þau völd að geta læst saklausan mann inn í fangelsi í sex ár fyrir það eina að vilja tjá sig um samfélagið eins og það er. Sýna raunsæa mynd af samfélaginu.

Nú sýnir það sig mjög vel í fréttum undanfarnar vikur að fólk er farið að segja sínar skoðanir. Til dæmis uppreisnin í Egyptalandi akkurat núna og í Tunis. Fólk er farið að sýna hvað það vill, og það er augljóslega ekki kúgun af hálfu stjórnvaldanna!

Úr myndinni The Mirror

 Annars eftir að hafa lesið þessa grein kviknaði áhugi á að sjá myndir eftir Panahi. Ég reyndar komst að því eftir að ég las greinina að ég hef séð Offside eftir hann, sem er mynd um konur sem vilja fara á fótboltaleik og dulbúa sig sem karlmenn í þeim tilgangi. Það er orðið frekar langt síðan ég sá hana, en þessi mynd var frábær! Væri svo sem alveg til í að horfa á hana aftur einhverntímann.

Annars finnst mér The Mirror hljóma áhugaverð, en hún fjallar um stelpu á leið heim úr skólanum, nem að kvikmyndagerðamennirnir týna henni og heyra bara hljóðið í míkrafóninum hennar. Hljómar athyglisvert! Svo ég mun pottþétt horfa á fleiri myndir frá þessum leikstjóra! :)

Howl's Moving Castle

Nú ákvað ég að neyða systur mína að horfa á Howl's Moving Castle (jp: Hauru no ugoku shiro) um daginn sem er leikstýrð af Hayao Miyasaki árið 2004 og var m.a. tilnefnd til Óskarsverðlaunanna sem besta teiknimyndin. Ég gjörsamlega elska myndirnar hans Miyazaki og er þessi í miklu uppáhaldi og langaði að blogga smá um hana :)

Aðalsöguhetjan er stelpa sem heitir Sophie og er hattargerðarkona! Einn daginn er hún að labba heim úr vinnunni og hittir galdramanninn Howl, og hefjast ævintýri hennar þá! Seinna um kvöldið kemur vonda nornin "The Witch of the Wastes" og leggur á hana bölvun sem hún mun aldrei geta sagt frá. Fær hún þá líkama og útlit gamallar konu! Augljóslega í sjokki yfir því sem gerðist ákveður hún að fara á brott úr bænum, þar sem enginn mun trúa henni. Hún fer í óbyggðirnar á leið sinni úr bænum og bjargar þá fyrir einskæra tilviljun fuglahræðu sem er þó gædd lífi! Fuglahræðan hjálpar henni að leita skjóls, sem vill svo til að er hinn hreyfanlegi kastali Howls. Nú byrja ævintýri Sophie svo sannarlega að hefjast. Barátta hennar að losna við bölvunina, þrífa hjá Howl (sem er ekki auðvelt verk), hjálpa til ásamt því að lifa lífinu eins og hún hefur aldrei leyft sér að lifa. Einnig er saga Howls sögð í myndinni, en hann er ekki allur sem hann er séður. Auðvitað er myndin svo sæt ástarsaga Howl og Sophie og raunir þeirra.

Það sem ég elska mest við þessa mynd er sagan! Sagan er byggð á samnefndri bók eftir Diana Wynne Jones og hef ég ekki lesið hana. En þrátt fyrir það kolféll ég fyrir sögunni.  Ekkert var haldið aftur af ímyndunaraflinu og var opnað ótrúlegan heim þar sem galdrar og stríð eru daglegt líf.
Síðan er auðvelt að sjá fullt af einkennum Miyazaki í þessari mynd! Sem dæmi má nefna strerku kvenpersónuna, þú sérð furðurleg faratæki og flugvélar, opin rými, hræðilegar afleiðingar stíðs, galdrar og ég gæti lengi talið. Ég elska þessi einkenni Miyazaki og finnst einstaklega gaman að sjá hve fast hann stendur við þau þemu sem hann heldur uppá. 

Sjúklega flotta herbergið hans Howl

Mér fannst persónusköpunin fín í þessari mynd :) Ekki voru allar persónunar fullkomnar, en það er allt í fínasta lagi! Mér fannst bestu persónunar líklega vera Sophie, Calicifer, The Witch of the Wastes og Howl að sumu leiti.
En svo ég tali aðeins um Sophie, sem mér fannst besta persónan :)
Sophie er frábær karakter og heillaði mig um leið! Hún er stelpa sem einhvernveginn festist í hlutverki sem henni líkaði ekki. Var elst sytranna og öll ábyrgð lenti á henni þegar faðirinn féll frá og gat hún ekki lifað sínu lífi eins og henni langaði, heldur var föst inn í hattabúðinni. Eftir að hún breyttist í gamla konu lifnaði svo yfir henni. Hún var í raun frjáls frá öllum ábyrgðum og ferðaðist fyrir sig sjálfa, ekki bundin skyldum við neina aðra. Eftir því sem líður á myndina sjáum við hvernig hún þroskast og breytist í það að bæla sig niður fyrir aðra í að blómstra og lifa í galdaheimi Howls, sem hún gat aldrei ímyndað sér áður! Hún áleit sig ljóta og óæðri öðrum fyrr í myndinni en  þetta allt saman hverfur þegar líður á myndina. 

Hreyfanlegi kastalinn hans Howl

Myndin sjálf er samt svo stórkostlega falleg! Hún var svo yndislega litrík og flott og ekkert sparað í smáatriði í myndinni. Veit bara ekki alveg hvernig á að lýsa því! :) Borgirnar sem hafa verið búnar til og allt sem þeim tilheyrir var æði! Síðan langar mig að nefna herbergið hans Howls, en það var algjör snilld! Fullt af furðulegum smáatriðum sem samt sýnir á sinn hátt hvað Howl er furðulegur gaur hehe! Og auðvitað má ekki gleyma kastalanum sjálfum, en hann er svo ruglingslegur en á sama tíma glæsilegur! Hann var alveg unninn í tölvu og ég horfði einmitt á smá aukaefni með myndinni og það var gaman að sjá hve mikil vinna var lögð í þennan blessaða kastala!  :)

oog auðvitað að lokum verð ég að nefna tónlistina í myndinni eftir Joe Hisashi, sem er auðvitað frábær! Mér finnst hún gera svo mikið fyrir andrúmsloftið í myndinni, hvort sem það er alvarlegt, gaman eða bara venjulegt!  Tónlistin ýtir einstaklega undir töfraleika myndarinnar, sem gerir hana einfaldlega enn betra verk!

Í stuttu máli: Frábær mynd sem ég mæli klárlega með fyrir alla. Teikningar til fyrirmyndar. Sagan æði og tónlistin flott! :)

Girl With a Pearl Earring

 Nú var ég eins og væntanlega flestir að taka því rólega um jólin. Þá datt ég inn í eina af þessum jóladagskrármyndum sem voru í sjónvarpinu. Allavega myndin var Girl With a Pearl Earring, sem ég hafði alltaf ætlað að sjá en aldrei orðið neitt úr því. ákvað augljóslega að horfa á hana fyrst hún var í sjónvarpinu ;) Ákvað að skella einu stuttu bloggi um hana.

Girl With a Pearl Earring er mynd sem sýnd var 2003 og var leikstýrð af Peter Webber og var myndin m.a. tilnefnd til þrennra óskarsverðlauna. Myndin fjallar um unga konu sem heitir Griet sem vinnur sem vinnukona í Delft(minnir mig) í Hollandi. Hún er ráðin á nýtt heimili þar sem frægi málarinn Johannes Vermeer býr ásamt riiisastórri fjölskyldu. Hún fær venjulegar skyldur að vinna í húsinu, fyrir utan það mikla verkefni að þrífa í vinnustofu Vermeer... sem átti víst að vera rosa merkilegt dæmi. Hún hittir sætan slárarason og verður úr því smá ástarsaga til hliðar. En síðan fara að þróast einhverjar tilfinningar á milli hennar og málarans og er það illa liðið af öllum í kring. Þá sérstaklega konunni hans. Myndin er í raun bara sagan sem endaði á hinu fræga málverki sem er samnefnt myndinni.(mnnir mig) .Talið er sem sagt að Vermeer hafi málað vinnukonuna á heimilinu, en það hefur aldrei verið staðfest. 

Alveg hreinskilnislega varð ég rosalega fyrir vonbrigðum með þessa mynd. Leit vel út, en var samt bara leiðinleg.
Hún fær eitthvað 7,1 á imdb... sem ég er bara ekki sammála ;)
Kannski er ég bara einstök varðandi þessa mynd, en mér fannst hún ekkert spes.

Myndin var með mjög flotta búninga og flotta sviðsmynd fyrir umhverfið sem átti að vera Delft fyrir mörgum árum, því neita ég ekki! :)
En átti líka greinilega að vera svona "málverkaeffect" í myndinni til þess að láta einstaka senur líta úr fyrir að vera eins og málverk. Jújú, það kom mjög vel út í flestum tilfellum, en stundum fannst mér það feila smá. Man allavega eftir einni senu sem varð asnalega gul. Sem gerði hana ekkert flottari eða neitt!
Annað sem fór í mig var klipping. Það voru nokkrar senur sem hefðu átt að vera klipptar úr myndinni, höfðu nákvæmlega engan tilgang. Hvorki fyrir söguna eða sjónræna upplifun. Bara tímasóun í myndinni. Dæmi: Atriði þar sem málverkakaupandinn sat inn í stofunni sinni að horfa á málverk. Þessi sena hefði svo sem mátt vera, fyrir utan það hvað þessi sena var á algerlega vitlausum stað í myndinni. Hefði mátt vera miklu fyrr! Minnir að þessi sena hafi komið alveg random inn í endann, svona 2 mín áður en myndin var búin. Stórfurðulegt.
Svo voru það leikararnir. Aðalleikararnir voru t.d. Scarlett Johansson og Colin Firth. Bæði frábærir leikarar sem ég ætlaðist mikið af, en þau náðu samt einhvern veginn ekki að heilla mig. Scarlett lét stelpuna verða eins og algerlega tóma dós í hausnum. Átti pottþétt að vera geeeeðveikt djúpur karakter sem var mjög klár en enginn tók eftir því. En ég veit ekki. Mér fannst hún ekki sýna það vel. Bara frekar illa. Karakterinn sagði náttúrulega roosalega lítið í myndinni. En það á samt ekki að hindra það að tjá karakterinn vel ;)

Síðan hann Colin Firth, sem er flottur leikari, náði ekki alveg að komast á flug. Tengdist ekkert málaranum og náði aldrei svona sjarmanum í honum. Hann átti augljóslega að vera svona "einfari" og var það svo greinilegt í myndinni, að ég tengdist honum ekki sem aðalpersónu. Bara sem gæja sem kom inn endrum sinni og var með stutt samtöl um liti eða málverk.
Síðan var ég kannski bara eitthvað hæg þegar ég horfði á myndina en ég náði aldrei almennilega hvort það væri rosalegt chemistry á milli málarans og Griet eða hvort þau væri bara vinir eða eitthvað.
Síðan fannst mér hálflélegt... nei satt að segja frekar mikið feil...að ég hafði miklu meiri áhuga á ástarsögunni um slátrarasoninn og Griet heldur en heimili málarans og líf Griet þar! Er nokkuð viss um að það hafi ekki átt að vera þannig, en mig langaði mun meira að vita hvort það yrði eitthvað úr sambandinu við slátrarann... !

Í stuttu máli: Varð fyrir vonbrigðum með þessa. Klassa leikarar og góðar hugmyndir ná samt ekki að halda henni á lofti. Þó flottir búningar og umhverfi í myndinni.

Skelli trailer svona ef einhver hefur áhuga ;)

Short Cuts

Claire The Clown

Ég ákvað að horfa á Short Cuts sem Robert Altman gerði árið 1993.
Myndin er í rauninni margar sögur sem tengjast á einn eða annan hátt. Ég verð eiginlega að viðurkenna að það er frekar erfitt að lýsa söguþræðinum... en reyni, skipti þessu niður... en nenni engan vegin að reyna að útskýra tengingar... það yrði allt of flókið. ;)
1) Þessi saga er um hjón og son þeirra. Eiginmaðurinn er fréttamaður og mamman heimavinnandi. Einn daginn er keyrt á son þeirra af gengilbeinunni sem er í sögu 9). Þau eru síðan mest alla myndina að berjast fyrir syni sínum á spítalanum. Nágrannar mæðgnanna í 2).
2) Jazz-söngkona sem vinnur á klúbbi á nóttunni en situr heima að drekka (væntanlega áfengi ef ég skildi rétt) á daginn og böggast í dóttur sinni fyrir sellóleik eða segja henni gamlar sögur af pabba hennar sem drap sig. Frekar kalt samband á milli þeirra.
3) Maður sem hreinsar sundlaugar og kona hans sem vinnur sem símakynlífskona. Hjónaband þeirra virðist standa á brauðfótum vegna starfs hennar og virðist þolinmæði hans vera orðin lítil. Eiga góða vini í sögu 4).
4) Þessi saga er um par sem fær það hlutverk að passa íbúð nágranna sinna í mánuð. Strákurinn er að læra að verða make-up-artist og hún er...eitthvað. Þau skemmta sér konunglega við að "passa" íbúðina, og flytja eiginlega inn í hana. Góðir vinir fólksins í sögu 3).
5) Saga um lækni og konuna hans sem er listmálari. Hann er með þá áráttu að hún sé að halda fram hjá honum og hún neitar samt alltaf. Hann er læknis stráksins í 1) og halda hjónin svo (mjög svo) villt matarboð með hjónunum í 6).
6) Þessi hluti er um hjón, maðurinn er atvinnulaus og konan er atvinnutrúður. Hann fer í veiðileiðangur með vinum  og finnur lík, en þeir vilja frekar veiða heldur en að fara til lögreglunnar. Hitta hjónin í 5) og halda (mjög svo) villt matarboð!
7) Sagan fjallar um konu sem er skilin við eiginmann sinn (þyrluflugmann sem hét Stormy Weathers...snilld!) en hann heldur áfram að koma heim til þeira og vill ekki að hún haldi áfram með líf sitt. Þau eiga einn son sem finnst ekkert skemmtilegra en að horfa á teiknimyndir. Konan heldur við lögguna í 8).
8) Þessi hluti er um hjón og líf þeirra. Maðurinn er lögreglumaður og konan er heimavinnandi með börnunum. Maðurinn er alltaf að halda framhjá henni og heldur m.a. við konuna í 7). Konan er systir konunnar í 5). Þau eru í óhamingjusömu hjónabandi og rífast um minnstu hluti, eins og t.d. pirrandi hundinn þerra Suzy.
9) Seinasta sagan fjallar um nokkuð furðuleg hjón. Maðurinn keyrir limmu og er alkóhólisti. Konan er gengilbeina og er komin með hundleið á honum og er reglulega að henda honum út, en fyrirgefur honum þó alltaf á endanum. Hún er mamma stelpunnar í 4) og keyrði óvart á strákinn í 1).

Stormy Weathers tekur til heima hjá konunni sinni ;)

 Úff, þetta er sagan í mjöög stuttu máli (og bara byrjunin á henni). Nenni engan veginn að útskýra tengingarnar betur, en þær eru miklu, miklu, miklu fleiri. En þá verður þessi færsla of ruglingsleg (ef hún er það ekki fyrir heh).

Annars fannst mér þetta rosalega skemmtileg mynd. Pabbi var að segja mér frá henni og hún hljómaði... tjahh.. frekar ruglingsleg. Níu söguþræðir er nokkuð mikið. En hvað! Þessi mynd er 187 mínútur en mér fannst hún líða svo fáránlega hratt og lipurlega. Myndin var allt annað en ruglingsleg og satt að segja var hún mjög vel gerð að því leiti að áhorfandinn missti ekki af neinu! Kannski er það smekksmál, en hvað með það.
Sögurnar tengdust allar á einhvern hátt, og oftast á stórskemmtilegan máta, tiltölulega sorglegan máta eða bara mjög einfaldan máta. Myndin var svo sannarlega stjörnum prýdd, gæðaleikarar í hverju hlutverki og allir stóðu sig frábærlega vel.
Persónusköpunin í myndinni er frábær. Hver og ein persóna í myndinni er svo vandlega útpæld að áhorfandinn getur oft séð bæði ytri og innri (þ.e. alvöru) manneskju persónunnar.
En ekki er myndin bara frábær á þann hátt að geta tengt allar þessar sögur og persónur saman, heldur er handritið snilld. Það var mjög fyndið, en samt alvarlegt, gerði stóra hluti úr lífi venjulegs fólks. Bara allt í allt snilld. Til að krydda upp á myndina var hún prýdd fjölmörgum góðum, en oft duldum bröndurum sem mér fannst snilld!
Ég hefði svo sannalega ekkert á móti því að horfa á þessa mynd aftur ... og aftur! :)

Hressu fullu hjónin!

Í stuttu máli:
Snilldar mynd! Mæli sterklega með henni. Ef þig langar í flottan söguþráð/þræði með skemmtilegum persónum og frábæru handriti, ekki láta þessa framhjá þér fara. :)

Að lokum er trailer fyrir þá sem hafa áhuga ;)

Þrjár stuttar myndir

Ég ætla að blogga til þess að fá mætingu þann 10. nóvember (held ég). Afsaka hvað þetta kemur seint, en ég var eiginlega búin að gleyma þessu! ;)
En ég horfði á þessar þrjár myndir: Le Ballon Rouge, La rivière du hibou og Dwaj ludzie z szafa. Svo skemmtilega vill til að mér fannst þær allar rosalega skemmtilegar og flottar. Tala aðeins um það.

Le Ballon Rouge

Le Ballon Rouge er leikstýrð af Albert Lamorisse árið 1956. Þessi mynd er rosa krúttleg mynd um lítinn strák sem finnur rauða blöðru. Hann röltir með hana í skólann og aftur heim og passar rosalega vel upp á hana. En síðan þarf hann að sleppa henni því hann má ekki hafa hana heima hjá sér. En hvað!? Blaðran virðist hafa sinn eigin vilja og svífur því aftur til stráksins. Þeir eiga svo hálfgert vinasamband þar sem blaðran eltir strákinn hvert sem hann fer. Síðan leikur hann og blaðran sér á götunum. En allir vilja eiga flotta rauða blöðru eins og strákurinn og er hópur af strákum sem vilja eyðileggja blöðruna og fara langt í því að reyna ná blöðrunni af stráknum.
Mér fannst þetta alveg hreinskilnislega æðisleg mynd! Mér fannst svo margt fallegt í henni! Til dæmis blaðran sjálf í myndinni var mjög flott að því leiti hvernig rauði liturinn stakk sig út úr umhverfinu og gaf henni einskonar sérstöðu hluta í myndinni. Svo fannst mér strákurinn mesta dúlla í heimi! Einnig fannst mér mjög flott hvernig rauða blaðran byrjaði bara sem hlutur í myndinni, eitthvað sem strákurinn vildi leika sér með. En smám saman tók hún að persónugerast og þangað til hún var í rauninni orðin ein af aðalpersónunum. Þetta var ekki lengur hlutur heldur sjálfstætt hugandi blaðra! Mér fannst bara útlitið sjálft á myndinni vera æði. Það var lítið sem ekkert tal, nema nokkrum sinnum eitthvað á frönsku og þegar strákurinn kallaði "ballon?!".
Svo sæt mynd! Mæli svo mikið með henni! :)

La rivière du hibou

La Riviére du hibou er leikstýrð af Robert Enrico árið 1962. Mér fannst þessi flottust af þessum þremur stuttmyndum! Myndin byrjar á flottum skotum af skóginum og kemur loks að aðalpersónunni okkar. Manni sem á að hengja fram af brú fyrir einhvern verknað. Hann skoðar umhverfið (svona ef hann myndi nú sleppa) og hugsar um fjölskyldu sína (giska af myndum... en ég kann ekki frönsku). En vitir menn! Reipið slitnar! Nú hófst barátta hans fyrir lífinu og að komast í burtu frá hermönnunum svo hann geti sameinast fjölskyldu sinni enn á ný. Endirinn er síðan nokkuð góður!
Eins og ég sagði framar, fannst þessi best af þessum þremur. Það var bara svo margt sem ég elskaði í þessari mynd. Vra bara eiginlega heilluð frá fyrstu fallegu skotum af trjám til endans (sem reyndar voru líka tré...en). Sagan virðist ekkert vera neitt spes fyrr en í bláendann, þá sat ég í smá sjokki! Sjúklega góður endir! Maður er látinn halda eitthvað alla myndina þangað til seinustu sekúndurnar þegar allt sem maður hélt áður hrynur!
Hver rammi, hvert skot virðist vera svo yndislega útpælt. Ég bara gat ekki hætt að hugsa um hvað þetta var falleg mynd.

Dwaj ludzie z szafa

Dwaj ludzie z szafa er leikstýrð af Roman Polanski árið 1958, Hún fjallar um, tjah, tvo menn sem koma á undarlegan hátt upp úr sjónum haldandi á skáp með spegli. Restin af myndinni er síðan um ferðalag þeirra um bæ með skápinn ávallt við hönd.
Mér fannst þessi líka skemmtileg! Ok bara fyrsta senan þegar þeir koma upp úr sjónum segir manni að þetta er frekar furðuleg mynd. Allavega, mér fannst þessi mynd klárlega eiga sína spretti. Eins og t.d. eitt skot sem ég verð að minnast á sem mér fannst ótrúlega vel gert, en það er skotið þar sem fiskurinn liggur ofaná speglinum og himininn speglast þar líka og það lítur út fyrir að fiskurinn sé fljúgandi í skýjunum. Of flott!
En kannski það sem mér fannst flottast við myndina er hvernig sagan endurspeglast óbeint, eða, sko. Sagan er ekki sögð beint heldur frekar óbeint, áhorfandinn getur myndað sína eigin skoðun. Sagan getur alveg snúist um hvernig allt gengur á afturfótunum hjá mönnunum vegna þess að þeir eru dröslandi um skáp út um allt. En þetta getur líka verið innlit í lífið í borginni. Kannski er ég bara að oftúlka þetta... :)

Jæja! Mér fannst þetta allt skemmtilegar myndir sem er frekar mikil tilviljun :)

Interview with the Vampire - handrit

Jæja, hér kemur stutta bloggið um handritaverkefnið sem við reyndar áttum að skila í gær, en hey! Það kemur nú, þó seint :)

Ég ákvað að horfa á myndina Interview With the Vampire sem er leikstýrð af Neil Jordan árið 1994 og skartar leikurum á við Brad Pitt, Tom Cruise, Antonio Banderas og Kirsten Dunst. Myndin er byggð á samnefndri bók eftir Anne Rice. Las ég handritið eins og eftir fyrirmælum.

Interview With the Vampire fjallar um mann sem heitir Louis. Það væri ekki frásögu færandi nema það að hann er hundgömul vampíra! Í myndinni er fjallað um sögu hans frá því hann "fæddist" sem vampíra og til nútímans og er hann að segja ungum manni frá lífreynslu sinni.

Louis var breyttur í vampíru af Lestat þegar hann var um 24/5 ára gamall og hafði misst konu sína og barn og var niðurbrotinn. Hann ferðast síðan um með Lestat, sem hann líkaði hreinlega ekki við, og drápu fólk (Louis fannst það ekki gaman, ólíktt Lestat). Þegar Louis ætlaði að fara frá honum þá breytti Lestat ungri stúlku, Claudia, í vampríu. Myndin fjallar síðan um lífreynslur þessara þriggja.

Mér fannst þessi mynd fín! Mér fannst sagan skemmtileg og ég fílaði persónurnar! Persónusköpunin var ágæt, það mætti alveg laga hana eitthvað, en það kom mjög vel fram einkenni og persónuleiki hvers og eins. Búningarnir í myndinni voru ruglaðir! Svo flottir! Þá sérstaklega kjólarnir hennar Claudiu, ég var bara ástfangin af þessum kjólum, ekki að það skipti mestu máli, en fannst að það mætti klárlega koma fram! :)

Nú er ég alls ekki aðdáandi Tom Cruise, satt að segja þá þoli ég ekki þennan leikara! En ég bara get ekki hunsað hvað hann var mikil snilld sem Lestat í myndinni, mér fannst hann allavega negla þessa persónu! Mér þykir erfitt að játa það að mér fannst hann ná þessari persónu vel. Lestat var náttúrulega besta persónan í myndinni fyrir utan hana Claudiu, sem mig langar líka að minnast á. Kirsten Dunst er nokkuð ung þarna og finnst mér hún klárlega hafa staðið sig best í myndinni! Brad Pitt hins vegar fannst mér þurr og bara leiðinlegur í þessari mynd. Kannski bara vegna persónunnar... en kannski sökkaði Brad Pitt bara í þessu hlutverki, er ekki viss hvort. Kannski túlkaði hann Louis á þennan hátt, en það bara virkaði ekki í myndinni. Veit bara að hann var sístur þarna.

Eitt samt sem böggaði mig, og gerir enn. Er að ég gjörsamlega fattaði aldrei hvort persóna Antonio Banderas væri vond eða ekki.Var hún vond? Var hún góð? Var hún bæði? Fannst hann alltaf hoppa á milli... En kannski bara því ég var alltaf að stoppa til að lesa handritið sem ruglaði mig.

Eitt að lokum sem mér fannst galli, það var hve sum samtölin voru ótrúlega stirð, væmin og ofleikin. Það er ekkert óalgengt að sja svona samtöl í svona myndum, en þessi samtöl sem ég er með í hugsa voru alveg roosalega strið og skrítin og venjulega var Brad Pitt  í þessum senum. Eins og ég sagði var 

hann rosa þurr í þessari mynd og hugsanlega var það þess vegna sem samtölin urðu svona skrítin.

Handritið:

Ég las handritið af myndinni eins og við áttum að gera, og alveg hreinskilninslega eyðilagði það myndina hálfpartinn fyrir mér. Bara já, finnst að það megi koma fram. Það pirraði mig að vera alltaf að stoppa að lesa og missti oft samhengi í myndinni vegna þessa. Auk þess fannst mér ég alltaf vera spoila myndinni, því ég vissi alltaf hvað var að fara gerast :(

En allavega, ég viðurkenni að mér fannst samt áhugavert að lesa handritið sjálft. Það var miklu einfaldara en ég hélt að það yrði. Ég einhvernveginn bjóst við að það yrðu meiri og nákvæmari lýsingar á senum og sjónarhornum og svona, en svo var ekki.  Samtöl voru, tjah, nákvælega eins og ég hélt svo hef ekkert beint að segja um það. En já, það sem mér fannst klárlega koma mér mest á óvart var hve lýsingar á senum vor eitthvað ónákvæmar. Ok þær voru nákvæmar, en samt ekki jafn mikið og ég hélt.

Annars var handritið nákvæmlega eins og ég bjóst við að handrit væri, svo ég hef ekkert mikið að segja meira um það :)

Eitt reyndar sem ég tók eftir að það var algerlega breytt endanum í myndinni og frá handritinu. En það var miklu flottara í myndinni, svo jibbi!

Í stuttu máli:

Ágæt mynd. Mjög skemmtileg. Flottir búningar og ágætur leikur á köflum.

Ef þú fílar vampírur, plíis horfðu á þessa en ekki Twilight! ;)